la revista on-line de la facultad de Filología Hispánica de Poznań

   

 

agregame a favoritos|contacto
Internet EsPa'Ti

 
     Portada
     Actualidad
     Vida Universitaria
     Mundo Hispano
     Literatura
     Críticas y análisis
     Traducción
     Nuestras obras
     Entrevistas
     Literarias
     Otras entrevistas
     Cultura
     Cine
     Música
     Deportes
     Artykuły po polsku
     Enlaces
     Mapa del sitio
     Contacto
 
 

 Opinie zebrane o "Cieniu WiatrU" Carlosa Ruiza Zafona

   

 

Książka „Cień wiatru” Carlosa Ruiza Zafona swą światową premierę miała w Hiszpanii w 2001 roku i została wydana w ponad 40 krajach na świecie. Zafón wzorując się na takich mistrzach XIX – wiecznej literatury jak Dostojewski, Tołstoj czy Dickens, stworzył moim zdaniem doskonałą, wielowątkową powieść obyczajową. Historia rozgrywa się w Barcelonie w XX wieku. Są to czasy bardzo burzliwych wydarzeń w Hiszpanii: obalenie monarchii, rządy republiki, wojna domowa i początki dyktatury generała Franco. Należy dodać, że w powieści scharakteryzowane zostały również takie postawy jak faszyzm czy klerykalizm, które odzwierciedlają charakter ówczesnego społeczeństwa hiszpańskiego. Jednak historia Hiszpanii nie ma wpływu na bohaterów i nie determinuje w żaden sposób ich dalszych losów. Powieść barcelończyka wprowadza wiele postaci i wątków luźno ze sobą powiązanych, które prowadzą do rozwiązania zagadki.

 

Głównym bohaterem powieści jest 10 – letni chłopiec, Daniel Sempre, syn księgarza, półsierota. W dniu swych urodzin ojciec zabiera go do ukrytego w średniowiecznej części Barcelony Cmentarza Zapomnianych Książek. W tym tajemniczym i pilnie strzeżonym miejscu, Daniel zgodnie z rodzinną tradycją wybiera spośród labiryntu książek jedną, o którą będzie dbał i nie pozwoli, aby o niej zapomniano. Chłopiec postanawia wybrać egzemplarz nieznanego nikomu autora Juliana Caraxa „Cień wiatru”. Od tej chwili rozpoczyna się niezwykła przygoda Daniela Sempre, który próbuje rozwikłać tajemnicę związaną z autorem książki. Chłopiec pragnie odnaleźć inne książki Caraxa, jednak z informacji miejscowego antykwariusza wynika, iż wszystkie książki Caraxa spłonęły w nieznanych okolicznościach a sam autor nie żyje. Posiadanym przez Daniela egzemplarzem zaczynają interesować się inni księgarze oraz tajemniczy Lain Coubert, człowiek ze spaloną twarzą.

 

W tym samym czasie w powieści pojawia się inny, miłosny wątek Daniela do starszej o 10 lat niewidomej dziewczyny imieniem Klara. Niestety uczucie to kończy się wielkim zawodem. Chłopak postanawia w całości poświęcić się pracy i poszukiwaniu informacji dotyczących Caraxa. Pomaga mu w tym największy przyjaciel – Fermin. Oboje wędrują po uliczkach Barcelony stopniowo rozwiązując zagadkową historię Juliana Caraxa i jego ukochanej Penelope.

 

Daniel staje się co raz bardziej zaangażowany w sekretną historię Caraxa. Nie zdaje sobie sprawy, że jego własne życie przebiega tak samo jak życie jego bohatera. Pod koniec powieści ponownie pojawia się Coubert, któremu bardzo zależy na szczęśliwym rozwikłaniu sekretu.

 

Barcelona jako tło zdarzeń stanowi bardzo ważny element powieści. Bez problemu odnaleźć można takie zakątki miasta jak np.: kościół Santa Ana, dzielnica żydowska Call czy dzielnica rybacka, które jednak nie należą do miejsc zwykle odwiedzanych przez turystów. Szczególnie ważny jest fakt, iż dokładnie sprecyzowane zostało także położenie takich budynków jak mieszkanie i antykwariat rodziny Sempre czy mieszkanie Nurii.

 

Powieść Zafona pisana prostym i zarazem dosadnym językiem tworzy niezwykle intrygującą sieć tajemnic mrocznej Barcelony a dzięki  ciekawym  opisom pobudzona zostaje wyobraźnia czytelnika. Książka łączy w sobie elementy powieści przygodowej, gotyckiej oraz kryminału. Pozwala zastanowić się nad sensem istnienia człowieka. Pokazuje, że w życiu nic nie dzieje się przypadkowo. Ukazany świat ludzkich tragedii, niespełnionych miłości i uliczki Barcelony kryją w sobie zagadkową przeszłość.

 

Zybała Magdalena WSJO©2009

 

 

Swoja pracę chciałabym poświęcić książce, która przez ponad 500 stron prowadziła mnie tajemniczymi uliczkami powojennej Barcelony, i której historia już na zawsze pozostanie w mojej pamięci.

 

Pierwszą ważną książką w dzieciństwie były dla mnie ‘Dzieci z Bullerbyn’. Tak mocno utożsamiałam się z bohaterami, iż momentami nie wiedziałam już, które przygody są moje a które ich. Jestem niemal pewna, że na Cmentarzysku Zapomnianych Książek to właśnie tą książkę chciałabym ocalić od zapomnienia. Być może właśnie dlatego historia Daniela jest mi tak bliska. Właściwie w pewnym sensie mu zazdroszczę, że mógł stać się tak integralną częścią książki, która zdeterminowała całe jego życie.

 

Carlos Ruiz Zafon stworzył postać Daniela Sempere, który adoptując zupełnie przypadkową książkę niejako się w niej zakochuje, a zauroczenie nią daje początek dramatycznym wydarzeniom, pełnym niebezpieczeństw i przeplatanych wątkami tragicznych miłości. Zafon początkowo przedstawia świat widziany oczami 10-cio latka, który stracił matkę, ale ma bardzo kochającego ojca. Jej śmierć determinuje jego późniejsze relacje z kobietami. Jednak to postacie męskie zdają się być tutaj wyraźniej naszkicowane. Zwłaszcza Fermina Romeo de Torres.Choć to bohater drugoplanowy, jest niewątpliwie barwny i niebagatelny. Razem z Danielem podąża za tajemnicą autora ‘Cienia wiatru’, którego książki zostały spalone, i który sam zginął w tajemniczych okolicznościach. Tutaj rozpoczyna się pościg za tajemniczą prawdą i książka przekształca się w czarny kryminał z licznymi wątkami romansowymi. Przenosimy się w świat zbrodni rozgrywających się w ciemnych i przepełnionych zapachem stęchlizny uliczkach Barcelony. Możemy niemal poczuć zapach krwi, usłyszeć stukot deszczu i zagubić się w gęstej mgle zagadek oraz intryg.

 

Zbrodnią byłoby opisywać treść książki i odkryć wszystkie tajemnice, jakie autor przygotował dla czytelnika, dlatego tez nie zdradzę więcej szczegółów. Nietrafna będzie też, jednoznaczna interpretacja, gdyż każdy z nas nosi w sobie inny bagaż doświadczeń, i każdy odnajdzie w tej książce coś innego, co go poruszy. Mogę jedynie zapewnić, że książka ta pobudza wszystkie zmysły i pozwala oderwać się od rzeczywistości, która już nigdy nie będzie taka sama. Jednocześnie uświadomiła mi, że każdy z nas powinien odbyć podróż w przeszłość, odnaleźć w pamięci pierwszą przeczytaną książkę i postarać się ocalić ja od zapomnienia…

 

Justyna Dąbrowska WSJO©2009